Geçenlerde yine başıma geldi. Ben bazı insanlarla, bazen 3 veya 4 kez falan tanıştırılıyorum. Hepsinde de ilk kez tanıştırılmışım gibi davranıyorum. Atıyorum, onu önce Ahmet diye biri tanıştırıyor. Selam, merhaba, memnun oldum. Sonra onu bir zaman sonra da Mehmet diye bir arkadaşımın yanında görüyorum ve tekrar bu sefer Mehmet tarafından tanıştırılıyorum. Ama bu esnada hiç bozuntuya vermiyorum. Hani biz tanışmıştık daha önce ya diye. Karşımdaki de bozuntuya vermiyor bu durumu. Tıpkı bir arkadaşının burnundaki sümüğünü ona söyleyememekte ki gerginlik gibi bir duygu kaplıyor içimi. Neden acaba bu kadar zor ki bunu söylemek?
Bazende şöyle oluyor, otobüse biniyorum mesela. Yanlışlıkla sıradaki durakta ineceğimi düşünüp ikaz düğmesine basıyorum. Fakat ineceğim durak bir sonraki durak. “Yok abi pardon devam et yanlış basmışım.” diyemiyorum da iniyorum o durakta falan. Yağmuru, çamuru es geçip, inip yürüyorum salak salak o yolu. Bunu şöföre söylemekte mi zor? Kaldı ki, okuldayken okul müdürünün, ” O kravatının, o saçlarının hali ne öyle!? Utanmıyor musun okula böyle gelmeye?” demesine, “Utanıyoruuuum.” Diyebilen, o rahatlıkta olan bir insan, nasıl oluyorda bazı durumlarda bu pozisyonlara geliyor anlamıyorum. Hani dicem çok cool sallamıyor falan ama salak mısın lan ne diye boşu boşuna bir durak yürüyesin ki. Belki de iki durak. Aman.
Yani bunun gibi, ” Nolcak lan, deseydin işte oğlum böyle böyle diye, yok oğlum gidip söyleseydin lan birşey olmazdı.” diyecek o kadar çok olay var ki. Hee tabi bunun yanı sıra, ” Oha lan nasıl dedin onu adama? Yuh lan söylenir mi o laf o kadına? Oha bağırılır mı lan öyle, bir insana? Hayvan mısın? “, diyeceğiniz de çok olayım var. İşte acaba diyorum bazı şeyleri çok çabuk kabulleniyorum da bazılarını anlamsız mı buluyorum? Zıt mıyım lan ben? Uyuz muyum yoksa? Neyim sence? Bazı insanları da işte hemen böyle kabulleniyorum. B.k var sanki. Bundan sonra burnunda sümüğün varsa söyleyeceğim. O yüzden burnunu silde gel.
Bazende şöyle oluyor, otobüse biniyorum mesela. Yanlışlıkla sıradaki durakta ineceğimi düşünüp ikaz düğmesine basıyorum. Fakat ineceğim durak bir sonraki durak. “Yok abi pardon devam et yanlış basmışım.” diyemiyorum da iniyorum o durakta falan. Yağmuru, çamuru es geçip, inip yürüyorum salak salak o yolu. Bunu şöföre söylemekte mi zor? Kaldı ki, okuldayken okul müdürünün, ” O kravatının, o saçlarının hali ne öyle!? Utanmıyor musun okula böyle gelmeye?” demesine, “Utanıyoruuuum.” Diyebilen, o rahatlıkta olan bir insan, nasıl oluyorda bazı durumlarda bu pozisyonlara geliyor anlamıyorum. Hani dicem çok cool sallamıyor falan ama salak mısın lan ne diye boşu boşuna bir durak yürüyesin ki. Belki de iki durak. Aman.
Yani bunun gibi, ” Nolcak lan, deseydin işte oğlum böyle böyle diye, yok oğlum gidip söyleseydin lan birşey olmazdı.” diyecek o kadar çok olay var ki. Hee tabi bunun yanı sıra, ” Oha lan nasıl dedin onu adama? Yuh lan söylenir mi o laf o kadına? Oha bağırılır mı lan öyle, bir insana? Hayvan mısın? “, diyeceğiniz de çok olayım var. İşte acaba diyorum bazı şeyleri çok çabuk kabulleniyorum da bazılarını anlamsız mı buluyorum? Zıt mıyım lan ben? Uyuz muyum yoksa? Neyim sence? Bazı insanları da işte hemen böyle kabulleniyorum. B.k var sanki. Bundan sonra burnunda sümüğün varsa söyleyeceğim. O yüzden burnunu silde gel.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder